Ubiór Wikingów

Ubranie szyto z płótna (wyrabianego z lnu i konopii), z wełny oraz filcu (wytwarzanego z wełny lub sierści zwierząt). Buty szyto głownie ze skóry bydlęcej, koziej czy owczej, rzadziej końskiej lub świńskiej. Najbiedniejsi nosili łapcie, wykonane z łyka lub kory drzewnej. Latem chodzono najczęściej boso, zimą dla ochrony przed śniegiem noszono prawdopodobnie wysokie buty z cholewkami. Strój wikingów i Słowian nie różnił się specjalnie między sobą (z wyjątkiem ubioru kobiecego - wikińskie kobiety nosiły fartuszki, których nie spotyka się u Słowianek). Podstawową różnicą była biżuteria i sposób jej zdobienia, choć niekiedy oczywiście zdarzają się zapożyczenia.

Przykładowe stroje:



Ubiór męski

Mężczyźni nosili spodnie (proste lub typu 'szarawary', wąskie przy goleni i szerokie, gęsto plisowane od kolan w górę) i koszulę sięgającą za biodra, a gdy było chłodniej - wełnianą koszulę wierzchnią czy skórzany kaftan. Dla ochrony przed chłodem służyły im też zapewne kożuchy oraz płaszcze w kształcie prostokąta lub półkola. Ciekawostką może być fakt, że nie noszono ich upiętych symetryczne (to moda bizantyjskich klas wyższych, którą Europa przejęła w wyniku krucjat), tylko spięte fibulą na prawym ramieniu, gdyż zapewniało to swobodny dostęp do broni (w przypadku osób praworęcznych, oczywiście). Wikingowie nosili też robione na szydełku rękawice z wełny i czapki z wełny i futra, a latem - kapelusze z pilśni lub słomy. Do przytrzymywania odzieży używano krajki albo skórzanego pasa ze sprzączkami z kości, rogu bądź metalu, przy którym prócz broni (miecz, nóż, scramasax) znajdowała się też sakiewka (torebka) i róg. Na nogach nosili skórzane buty, niekiedy zapinane na guziki z rogu lub kości, i wełniane skarpety. Goleń owijana była krajką - długim paskiem tkanym z wielobarwnej wełny.

Ubiór kobiecy

Kobiety nosiły podwójne suknie - spodnią, długą do stóp oraz krótszą wierzchnią, przypominającą fartuszek. Ramiona fartuszka łączone były przy pomocy pasków materiału lub krajki. Suknia spodnia była gładka lub plisowana, a krój mógł być prosty lub z trójkątnymi klinami po bokach i/lub z przodu. Istotną różnicą między ubiorem kobiet a mężczyzn był brak guzików, sznurowania i kapturów w strojach wikinek. Nie przetrwała żadna bielizna - co jednak nie znaczy, że jej nie noszono: np. jako stanik mógł służyć pasek płótna. W chłodne dni nakładano na suknię spodnią drugą, wełnianą, z rozcięciami po bokach. Ramiona chronił przed wiatrem i zimnem prostokątny kawałek materiału, spinany dodatkową, najczęściej trójlistną zapinką. Zimą kobiety nosiły kożuchy i czapki. Stroju dopełniały wełniane skarpety i skórzane buty. Nad biustem przypinano po bokach dwie wypukłe zapinki, okrągłe lub owalne, zwane od swojego kształtu żółwiowatymi, od których zwieszały się na łańcuszkach najpotrzebniejsze przybory (typu nożyczki czy igielnik), a klucze, sakiewka i nóż znajdowały się przy pasku.